Ένα βιβλίο για τη μουσική- έτσι για να παίρνουμε ιδέες

Στις πλαγιές του όρους Σολ-Φα-Σολ υπήρχε μια μαγική, διαφορετική χώρα όπου τα πουλιά κελαηδούσαν και οι κάτοικοι μόλις ξυπνούσαν χόρευαν βαλς. Ο Μελωδιός, το ποτάμι που διέσχιζε τη χώρα, συνέθετε την πιο γλυκιά συμφωνία παρακινώντας τους κατοίκους σε έναν ξέφρενο χορό γεμάτο νότες.

Ένα καλοκαίρι, ο ντελάλης κύριος Τρομπέτας ανακοίνωσε ότι το βράδυ ήταν όλοι καλεσμένοι στο παλάτι του Σολφέζ για τον ετήσιο χορό των αδερφών Ντο, Ρε και Μι που γινόταν προς τιμήν του Βασιλιά Πενταγράμμου του Β’. Ετοιμασίες πυρετώδεις για τη μεγάλη βραδιά, κοστούμια και στολίσματα έδιναν και έπαιρναν.

Η μεγάλη βραδιά έφτασε. Η κυρία Βιόλα είδε τον κύριο Φλάουτο κι η καρδιά της χτύπησε δυνατά. Κι όταν χόρεψαν, κοιτάζονταν τόσο έντονα στα μάτια που το πράγμα έγινε πολύ επικίνδυνο. Αλίμονο! Αυτό δεν επιτρεπόταν! Δηλαδή να παντρεύτούν μεταξύ τους πνευστά με έγχορδα, κρουστά με πνευστά κτλ. Οι γάμοι γίνονταν αποκλειστικά μεταξύ όμοιων μουσικών οργάνων αλλιώς η τιμωρία ήταν προ των πυλών.

Νικητής της βραδιάς ως το καλύτερο μουσικό όργανο ανακηρύχθηκε ο κύριος Αρμόνιο. Λίγο όμως απασχολούσε πλέον αυτό τους δυο ερωτευμένους που, βυθισμένοι στην απόγνωση, έψαχναν τρόπο να συναντηθούν. Τα κατάφεραν! Αλλά η μελωδία της αγάπης τους ξύπνησε το Βασιλιά που έστειλε να τους συλλάβουν και να τους κλείσουν στο πιο βαθύ μπουντρούμι.

Όταν όμως γύρισε η Μεγαλειοτάτη Μουσική απόρρησε με το μεγάλο λάθος του Βασιλιά Πενταγράμμου. Θα μπορέσει η μελωδία της Αγάπης των δυο ερωτευμένων να κάμψει την αντίσταση των απαραβίαστων νόμων και του αποφασισμένου Βασιλιά Πενταγράμμου; Θα μπορέσει το κλειδί της Αγάπης να ξεκλειδώσει το σημαντικότερο όργανο του κόσμου, την καρδιά;

Μια πολύ όμορφη, καλογραμμένη και συγκινητική ιστορία για τη δύναμη της αγάπης και της μουσικής από την Μαριάννα Τεγογιάννη η οποία κάνει δυναμική εμφάνιση στο δύσκολο χώρο του παιδικού βιβλίου. Μέσα από τον απαγορευμένο έρωτα της Βιόλας και του Φλάουτου γνωρίζουμε την ανίκητη δύναμη της αγάπης σε όλες τις πτυχές της ζωής, την αδυναμία του βασιλιά να κρίνει την ανεπάρκεια ενός νόμου και την προσκόλληση του σε αυτούς αλλά και την ηγετική εμφάνιση της Βασίλισσας Μουσικής που ξέρει πάντα να αναγνωρίζει την αγάπη και να την προστετεύει. Ποιητική η κατάληξη της ιστορίας.

Η εικονογράφηση της Λιάνας Δενεζάκη συνοδεύει ρεαλιστικά το κείμενο, σε αρκετές περιπτώσεις με κάποιους πολύ όμορφους χρωματικούς συνδυασμούς (σπίτια της χώρα, φορέματα οργάνων).

Το βιβλίο τιμήθηκε με το Α’ βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών για το 2014.

Α’ βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών 2014

 ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΤίτλος:Ο χορός των Ντο, Ρε, ΜιΣυγγραφέας:Μαριάννα Τεγογιάννη Εικονογράφηση:Λιάνα Δενεζάκη 

Εγώ σε συναυλία;

 Πηγή: Εγώ σε συναυλία; – H συναυλία αρχίζει | ΚΑΛΙΤΣΑ (wordpress.com)

 η συναυλία αρχίζει

 

Ο ΤΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΑΣ         ΦΙΛΙΠ ΜΠΑΡΜΠΩ          

                  

     ΠΗΓΗ – ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ               ΠΗΓΗ – ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σε ένα ιδιωτικό σχολείο, κάπου στη Γαλλία, η τάξη των «κούτσουρων»  κάνουν τη ζωή μαρτύριο κάθε καθηγητή. Ποτέ δεν έκλεισε καθηγητής χρόνο μαζί τους. Μέχρι που μια μέρα, έρχεται ένας καινούριος καθηγητής, κοντούλης με γυαλάκια, που μοιάζει με τυφλοπόντικα. Είναι περίεργος. Σα να τους τραβάει να διαβάσουν. Κάνει το μάθημα ευχάριστο και κάνει την ζωή των παιδιών ονειρεμένη. Συμμετέχει μαζί τους και είναι ο δάσκαλος καθοδηγητής. Τα παιδιά δένονται μαζί του και σύντομα τον λατρεύουν. Πλέον δεν είναι για αυτούς ο «μπαμπούλας» της τάξης αλλά ένας φίλος. 

ENOTHTA 7. Μουσική

© fotist 

   Αρχίζει η συναυλία 

Μπάμπης Στόκας

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ – ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ

 Ρήμα Υποκείμενο Αντικείμενο Κατηγορούμενο

 ΕΞΑΣΚΗΣΗ

Πάτησε στην εικόνα

 ΕΞΑΣΚΗΣΗ

Υ – Ρ – Α

Πάτησε στην εικόνα

ΕΞΑΣΚΗΣΗ

Ρήμα

Πάτησε όπου βλέπεις το ρήμα.

Πάτησε στην εικόνα

ΕΞΑΣΚΗΣΗ

Αντικείμενο

Πάτησε όπου βλέπεις αντικείμενο.

Πάτησε στην εικόνα

ΕΞΑΣΚΗΣΗ

Υποκείμενο

Πάτησε όπου βλέπεις υποκείμενο.

Πάτησε στην εικόνα

ΕΞΑΣΚΗΣΗ

Κατηγορούμενο

Πάτησε όπου βλέπεις κατηγορούμενο.

Πάτησε στην εικόνα

Ιστορίες με φίλους 1 - Πληροφορίες για τους τσιγγάνους

 Πηγή: Τσιγγάνοι, οι αιώνιοι ταξιδευτές. (lifesciencefiction.blogspot.com) 

Τσιγγάνοι, οι αιώνιοι ταξιδευτές 

(απόσπασμα).

της Ευλαμπίας Τσιρέλη

Γλώσσα και καταγωγή

Γνωρίζουμε όλοι τους παράξενους Τσιγγάνους. Είναι εκείνοι οι γεμάτοι πάθος άνθρωποι, οι φωνακλάδες, που μπλέκονται σε φασαρίες, οι «αναρχικοί», που αμολάνε τα παιδιά τους ξυπόλυτα κι αδέσποτα να τρέχουν ελεύθερα στους δρόμους, οι παμπόνηροι, οι κάτοχοι των Datsun φορτωμένα με χαλιά και καρέκλες, οι «διαφορετικοί». Οι Τσιγγάνοι στην Ελλάδα είναι διαφόρων φυλών, και διακρίνονται ανάλογα με τον τόπο καταγωγής τους, την πορεία που ακολούθησαν μετέπειτα, τη γενιά τους, τη διάλεκτό τους, το επαγγέλμα, τον τρόπο ζωής (νομάδες, εδραίοι, ημινομάδες).

Μιλούν την παραδοσιακή διάλεκτο της Ρομανί (ή Ρομανές, «romani chib»), η οποία δεν είναι γραπτή γλώσσα και εικάζεται ότι προέρχεται από τη σανσκριτική και είναι συγγενής των νεοϊνδικών χιντί και παντζαμπί. Το όνομα «Ρομ» σημαίνει «άντρας» στη γλώσσα των Τσιγγάνων. Κυριαρχεί η άποψη ότι προέρχεται από την ινδική λέξη «Dom», που με τη σειρά της στα ινδικά σημαίνει τον άντρα μιας κατώτερης κάστας που τη ζωή του χαρακτηρίζει ο χορός και το τραγούδι. Για πολλά χρόνια, η καταγωγή των Τσιγγάνων ήταν ένα αίνιγμα για τους επιστήμονες. Εντοπίζονταν σε διάφορα μέρη των πέντε ηπείρων με διάφορα ονόματα, όπως: Ζιτάν, Ζιγκόινερ Σιγγάν, Σίνκαρο, Μποέμ, Ναβάρ, Ντομ, Σίμπρους, Κατσίβελοι, Ρόμ κ.α.

Οι Τσιγγάνοι διακρίνονται σε δυο ομάδες, την Ανατολική και τη Δυτική. Σήμερα η γλώσσα της δυτικής ομάδας είναι πολύ επηρεασμένη από την ελληνική, επειδή στην Ελλάδα πραγματοποίησαν τη μονιμότερη εγκατάστασή τους σχετικά με άλλες χώρες. Λέξεις όπως ντρομ(δρόμος), καρφίν(καρφί), κλιντί(κλειδί), πέταλος(πέταλο), βαμόνι(αμόνι) και ισβιρί(σφυρί) αποτελούν ισχυρές ενδείξεις. Μπορεί κανείς να συναντήσει στην Ελλάδα Τσιγγάνες με ελιές-τατουάζ ανάμεσα στα φρύδια. Αυτό είναι γιατί υπάρχει η άποψη ότι κατάγονται από την Ινδία. Κατά τον Ρ. Λ. Τάρνερ, οι Τσιγγάνοι έφυγαν από την κεντρική Ινδία γύρω στα 300 π.Χ. Μετανάστευσαν στη βορειοδυτική, όπου και εγκαταστάθηκαν για χίλια χρόνια περίπου. Από παλιά περσικά κείμενα, που συνδυάζουν ιστορία και μύθο, οι ιστορικοί συμπεραίνουν ότι μεγάλος αριθμός Τσιγγάνων φτάνει στην Περσία στα μέσα του 10ου και στις αρχές του 11ου αιώνα. Ορισμένες ομάδες κατευθύνθηκαν προς τα δυτικά και τα νοτιοανατολικά και άλλες προς τα βορειοδυτικά. 

. 

 

Ενάντια στον «πολιτισμό». 

Τους ρωτούν «Από πού είστε;» κι απαντούν πολύ απλά, όπου κι αν βρίσκονται «Από ‘δώ».  Την ίδια γραμμή ακολουθούν και με τη θρησκεία. Συνήθως είναι οπαδοί της κατά τόπου επικρατούσας θρησκείας. Οι νόμοι του αστικού δικαίου και η αστυνομία είναι των «άλλων», δεν έχουν σχέση μ’ αυτούς και πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, «να τα βρίσκουν μόνοι τους, μεταξύ τους», να μην αφήνουν τους «άλλους» να παρεμβαίνουν στις διαφορές τους, στη ζωή τους. Ο άγραφος «νόμος της σιωπής», που επιτάσσει να μην κοινοποιούνται τα μυστικά της κοινότητας στους «άλλους», είναι απαράβατος και όποιος τον καταπατήσει θα βρεθεί αντιμέτωπος με ολόκληρη την τσιγγάνικη ομάδα. 

Στους καταυλισμούς τους, όπως αυτοί διαμορφώνονται στην Ελλάδα, οι παράγκες των συγγενών είναι η μια δίπλα στη άλλη. Παλιά τα τσαντίρια ήταν τοποθετημένα ολόγυρα στο χώρο σχηματίζοντας κύκλο. Ο κύκλος αυτός πιθανόν να δήλωνε μια ανάγκη σύστασης και διασφάλισης της συλλογικότητας, στο πλαίσιο της οποίας καλλιεργούνταν και αναπτύσσονταν οι σχέσεις της ομάδας στην καθημερινή ζωή. Ο κενός χώρος στο κέντρο του κύκλου, ήταν ο τόπος όπου γίνονταν όλες οι κοινωνικές εκδηλώσεις της ομάδας. Τώρα, ανοίγοντας την πόρτα δεν αντικρίζουν το δικό τους άνθρωπο. Οι περισσότεροι στις μέρες μας επιθυμούν ένα σπίτι, αλλά λένε χαρακτηριστικά: «Άμα ξέραμε ότι έχουμε ένα σπίτι, θα μέναμε, δε θα φεύγαμε. Θα πηγαίναμε ταξίδι(!) και μετά θα ερχόμασταν πάλι…».

Γάμοι κι έθιμα.

Όσο για τους περίφημους γάμους τους, οι γονείς από νωρίς φροντίζουν να βρουν ταίρι για το παιδί τους. Έχει τύχει γονείς να έχουν δώσει λόγο να παντρέψουν τα παιδιά τους όταν αυτά ήταν 3-4 χρονών, μόνο και μόνο επειδή τα είδαν να παίζουν μαζί. Οι συμφωνίες γίνονται ανάμεσα στα συμπεθεριά και σε ηλικία 13-16 ετών τελούνται οι αρραβώνες και σε μερικούς μήνες ο γάμος, ο οποίος δε συνοδεύεται απαραίτητα και από στέψη.  Το κορίτσι ανήκει στον πατέρα και μεταβιβάζεται στο σύζυγο. Μετά το γάμο η νύφη ζει στο σπίτι του γαμπρού . Κατά τον αρραβώνα γίνεται μεγάλο γλέντι και όλοι οφείλουν να προσφέρουν δώρα στο ζευγάρι.  Η νύφη πρέπει να δεχτεί δώρα από όλα τα μέλη της νέας της οικογένειας, να τα φορέσει όλα επάνω της ως απόδειξη της αποδοχής της εκ μέρους τους. Το κάθε κόσμημα συμβολίζει και την αγάπη του μέλους από το σόι του γαμπρού που το προσφέρει και το ίδιο φυσικά ισχύει και για τον άντρα. Οι Τσιγγάνοι μπορεί να μην έχουν καθόλου χρήματα, μπορεί να ζουν με την επαιτεία, να στερούνται τις στοιχειώδεις ανέσεις, να περπατούν ξυπόλυτοι, αλλά κοσμήματα χρυσά θα έχουν πάντα. Είναι τα δώρα που τους χάρισαν οι δικοί τους σαν ένα σύμβολο αγάπης και αποδοχής, πάντα θα θυμίζουν στο νεαρό άτομο που τα φορά το πρόσωπο που του τα χάρισε. 

 

 

Η ώρα του παραμυθιού για τους Ρομ είναι σχεδόν ιερή. Συγκεντρώνονται όλοι μαζί για να το ακούσουν ή να το διηγηθούν. Προϋπόθεση είναι η παρουσία ακροατηρίου. Δίχως αυτό απειλείται η ζωτικότητα της αφήγησης και εν τέλει χάνεται και ο σκοπός της, διότι είναι απαραίτητο να παρεμβαίνει το ακροατήριο στη ροή του μύθου. Εδώ οι πρωταγωνιστές των παραμυθιών μεταλλάσσονται και οι πράξεις τους προσαρμόζονται στη σύγχρονη ζωή. Πριγκίπισσες κατεβαίνουν στο δρόμο και παίρνουν ταξί και γενναίοι ήρωες φτάνουν στη μάχη με τις μοτοσικλέτες τους. Η Χιονάτη γίνεται Ροζαλίντα, Μιλάγκρος ή Ερατώ. 

Ιστορίες με φίλους

Αντωνυμίες

Πατήστε πάνω στην εικόνα

Δάμων και Φιντίας

ΕΥΘΥΣ ΚΑΙ ΠΛΑΓΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

Πατήστε πάνω στην εικόνα

Πατήστε πάνω στην εικόνα

εξάσκηση:

Δημιουργός: Κώστας Τζώρτζης http://inschool.gr/

Δημιουργός: Κώστας Τζώρτζης http://inschool.gr/

Δημιουργός: Κώστας Τζώρτζης http://inschool.gr/

Δημιουργός: Κώστας Τζώρτζης http://inschool.gr/

Παιχνίδια με ευθύ και πλάγιο λόγο

Εξασκηθείτε παίζοντας

Παιχνίδι 1: πατήστε εδώ

Παιχνίδι 2: πατήστε εδώ

Παιχνίδι 3: πατήστε εδώ

Παιχνίδι 1: πατήστε εδώ

 

Φίλοι από άλλες χώρες

 Πατήστε εδώ για να δείτε την ιστοσελίδα του 8o Δημοτικό Σχολείο Χίου (sch.gr) και εδώ για την ιστοσελίδα του   Little Tor Elementary School

Πατήστε εδώ για να δείτε ένα βίντεο - ιδεόγραμμα για τη φιλία

Πηγή : Ενότητα 6: Οι φίλοι μας, οι φίλες μας - Ψηφιακή Τάξη (weebly.com)

Ένα σακί μαλλιά

Στο απόσπασμά μας  περιγράφεται και το γεγονός που ενέπνευσε τον συγγραφέα για να γράψει το βιβλίο. Μια παρόμοια ιστορία αλληλεγγύης, συνέβη πρόσφατα, κάπου στην Ουαλία. Τον ίδιο δρόμο συμπαράστασης ακολουθούν και ενήλικοι, όπως κάποιες γυναίκες στη Ν. Αφρική, ένας πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, και ένας δάσκαλος στο Ιράν! Το πιο πρόσφατο παράδειγμα έρχεται από το Xenion High School στο Παραλίμνι της Κύπρου, όπου οι μαθητές ξύρισαν τα κεφάλια τους για να συμπαρασταθούν σε 12χρονο συμμαθητή τους που υποβάλλεται σε χημειοθεραπεία. Πάντως η εικόνα είκοσι κουρεμένων γουλί ανθρώπων που μπαίνουν σε ένα σχολείο (στο βιβλίο σ.162-3) θα μπορούσε με διαφορετικά συμφραζόμενα να βρίσκεται στον αντίποδα της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς...

 Εάν θέλεις, μπορείς, επίσης, να ακούσεις την ανάγνωση του παραπάνω αποσπάσματος από τον ηθοποιό Θανάση Αλευρά, εδώ. 

Κι εδώ μπορείς να ακούσεις ένα διαφορετικό απόσπασμα από το ίδιο βιβλίο με θέμα τους χαρταετούς.

Αγάπες με ουρά

 

Γιατί τα σκυλιά κυνηγάνε τις γάτες και οι γάτες τους ποντικούς

Φανή Παπαλουκά

Οι σκύλοι με τις γάτες κι οι γάτες πάλι με τους ποντικούς ήτανε πρώτα φίλοι, όπως είναι όλα τα ζώα μεταξύ τους. Μα κάποτε τσακώθηκαν, κι από τότε κρατάει το μίσος τους από γενιά σε γενιά, κι όλοι μας σήμερα ξέρουμε πόσο εχθρεύονται οι σκύλοι τις γάτες κι οι γάτες τα ποντίκια.   Και νά πώς έγιναν τα πράγματα.   Μια φορά κι έναν καιρό, πάνε χρόνια από τότε, τα σκυλιά μπλέχτηκαν δίχως να το θέλουν σε μια δίκη. Τα καημένα όμως, σαν σκυλιά που ήταν, δεν ήξεραν από δίκες και τα είχανε χαμένα. Έτρεχαν από εδώ, έτρεχαν από κει… Με τα πολλά, κάποιος τους ορμήνεψε να πάνε σ’ ένα δικηγόρο, μα κι ο δικηγόρος σ’ άλλες σκοτούρες τους έβαλε. Να βρούνε μάρτυρες, να βρούνε λεφτά, να υπογράψουν χαρτιά. Θεέ μου, πόσα χαρτιά!   Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, μια μέρα ο δικηγόρος τούς παρέδωσε με μεγάλη επισημότητα ένα σωρό χαρτιά και τους είπε να τα φυλάξουν με προσοχή, γιατί από αυτά τα χαρτιά εξαρτιόταν η τύχη της δίκης. Τα σκυλιά ντράπηκαν, δεν είπαν λέξη στο δικηγόρο και πήραν τα πολύτιμα χαρτιά κι έφυγαν… Μα άντε πάλι, άλλη σκοτούρα κι αυτή. Πού να κρύψουν τα χαρτιά, ποιος να τα φυλάει; Ανάστατο ολόκληρο το σκυλολόι.   Ο πιο γέρικος σκύλος, αυτός που όλοι σέβονταν κι όλοι λογάριαζαν πως θα βρει μια σοφή λύση, έβαλε την ουρά στα σκέλια του και μουρμούρισε κακόθυμα:   – Είμαστε μεις για τέτοια; Όλη μέρα γυρίζουμε στους δρόμους να βρούμε κανένα κόκαλο, κι αυτός ο χριστιάνος μάς διατάζει: «το νου σας στα χαρτιά», σαν να μην ξέρει από σκυλιά!   Κείνη την ώρα, νά και μια γάτα. Άσπρη άσπρη και καθαρή, μ’ έναν κόκκινο μεταξωτό φιόγκο στο λαιμό της και μια γαλάζια χάντρα να μην την πιάνει μάτι, καλοταϊσμένη, καλοζωισμένη, κατέβαινε από της κυράς της το σπίτι, να κάνει βόλτα στη λιακάδα. Τη βλέπουν τα καημένα τα σκυλιά σαν σωτηρία μέσα στην απελπισία τους κι ευθύς τη φωνάζουν και της λένε:   – Ε, κυρα-γάτα, δεν παίρνεις εσύ να μας φυλάξεις τούτα τα πολύτιμα χαρτιά, που ’σαι νοικοκυρά κι έχεις και σπίτι δικό σου;   Η γάτα γύρισε και κοίταξε τους σκύλους ένα γύρο, τους είδε αναστατωμένους, αναμαλλιασμένους, ταραγμένους, κατάλαβε πως αυτά τα χαρτιά θα ήταν πολύτιμα και σκέφτηκε να μην αναλάβει μόνη της τόση μεγάλη ευθύνη.   – Μμ, τι να σας πω; τους αποκρίθηκε, ας φωνάξουμε εδώ όλο το σόι μου, κι αν συμφωνήσει, εγώ δέχομαι μετά χαράς να σας κάνω αυτή τη χάρη.   Αμέσως τα σκυλιά χύθηκαν στους δρόμους να μαζέψουν τις γάτες, κι ύστερα από λίγο μια μια ψιψίνα άρχισε να ξεπροβάλει από τα στενά.   Όταν μαζεύτηκε ολόκληρο το γατόσογο, τους είπαν οι σκύλοι τι χάρη ζητούσαν. Οι γάτες σκέφτηκαν κάμποσο κι αποφάσισαν να δεχτούν να βοηθήσουν τα σκυλιά, μια κι αυτό που ήθελαν δεν ήταν τίποτα σπουδαίο γι’ αυτές, κι από την άλλη μεριά θα κέρδιζαν έτσι την παντοτινή ευγνωμοσύνη του σκυλόσογου, που μια μέρα μπορούσε να τους σταθεί χρήσιμο.   Οι σκύλοι παρέδωσαν μ’ ανακούφιση τα πολύτιμα χαρτιά στις γάτες και σκόρπισαν ευθύς στους δρόμους να χώσουν τη μουσούδα τους σε κανένα σκουπιδοντενεκέ. Οι γάτες πάλι παρέλαβαν με την επισημότητα που ταίριαζε τα χαρτιά και πήδηξαν από ένα παράθυρο σ’ ένα γειτονικό σπίτι. Στο πρώτο δωμάτιο βρήκαν το τραπέζι των ανθρώπων στρωμένο και το φαγητό στα πιάτα.   – Να μην τ’ αφήσουμε εδώ τα χαρτιά, νιαούρισε μια γάτα, μπορεί  να τα πάρουν οι άνθρωποι και να τα σκίσουν, πάμε πιο μέσα.   Όλες οι γάτες βρήκαν τα λόγια της σοφά και ευθύς τρύπωσαν στο δεύτερο δωμάτιο.   Ένα μικρό αγόρι καθόταν χάμω στο πάτωμα και έπαιζε μ’ ένα σωρό παιχνίδια.   – Πα, πα, πα, ψιθύρισε μια άλλη γάτα, από τούτο το μικρό τίποτε δε θα γλιτώσει, πάμε, πάμε.   Αφού γύρισαν έτσι πολύ ευσυνείδητα –το σωστό πρέπει να το πούμε– όλο το σπίτι, στο τέλος συμφώνησαν πως το πιο κατάλληλο μέρος για να κρύψουν τα πολύτιμα χαρτιά ήταν το κελάρι.   – Ακούστε και μένα που είμαι του σπιτιού, είπε η γάτα με την κόκκινη κορδελίτσα, εδώ να τα κρύψουμε, η νοικοκυρά μπαίνει αραιά και πού να πάρει κάτι, κι ύστερα εδώ μέσα είναι τόσο σκοτεινά, που και να μπει, δε θα τα δει.   Πήδηξε τότε η πιο σβέλτη γάτα πάνω σ’ ένα τενεκέ με λάδι κι από εκεί τοποθέτησε ωραία ωραία τα χαρτιά στο πιο ψηλό ράφι. Ύστερα έκλεισαν με προσοχή την πόρτα του κελαριού και βγήκαν έξω. Όμως οι καημενούλες οι γάτες δεν είχαν λογαριάσει καλά:   Σ’ εκείνο το κελάρι πραγματικά η νοικοκυρά του σπιτιού έμπαινε αραιά και πού, αλλά… αλλά έμενε μια ολόκληρη οικογένεια ποντικών. Μόλις έκλεισε η πόρτα και ξανάγινε στο κελάρι σκοτάδι, το πιο μικρό ποντικάκι βγήκε από την τρύπα του και πήγε να δει τι ήταν τάχα το καινούργιο δέμα. Αμέσως άρχισαν τα δοντάκια του να δουλεύουν σαν πριόνι και κρουτς κρουτς σκιζόταν λίγο λίγο το χαρτί.   Τ’ αδέρφια του, που άκουσαν το θόρυβο, έτρεξαν περίεργα, και σα να μην έφταναν τα ποντικάκια, νά σου σε λίγο η ποντικομάνα και ο ποντικοπατέρας. Έτσι ολόκληρη η φαμίλια ρίχτηκε με κέφι στα πολύτιμα χαρτιά. Κρουτς κρουτς.   Πέρασε καιρός, και μια μέρα ο μεγάλος δικηγόρος ζήτησε από τα σκυλιά να του φέρουν τα χαρτιά. Τα σκυλιά έτρεξαν στις γάτες, κι οι γάτες ανύποπτες στο κελάρι. Μα τι ήταν αυτό που αντίκρισαν τα μάτια τους; Τα πολύτιμα χαρτιά είχαν γίνει κόσκινο. Αμέσως κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Απελπισμένες χύθηκαν στο δρόμο τραβώντας τα μουστάκια τους. Τις βλέπουν στη στιγμή οι σκύλοι, τις ρωτούν τι έγιναν τα χαρτιά, και μόλις μαθαίνουν την αλήθεια, ρίχνονται απάνω τους και αρχίζουν να τις κυνηγούν. Οι γάτες πάλι, σαν λυσσασμένες από το κακό τους, τρέχουν, ξετρυπώνουν τα ποντίκια και τα παίρνουν το κατόπι. Τότε έγινε μεγάλο κακό. Γέμισαν οι δρόμοι ποντίκια, γάτες, σκυλιά. Μπρος τα ποντίκια τρέχανε δώθε κείθε ζαλισμένα, πίσω τους οι γάτες με σηκωμένες τις τρίχες της γούνας τους και από πίσω τα σκυλιά. Νιαουρίσματα, γαβγίσματα, μεγάλος σαματάς. Και τρέχανε, τρέχανε, κυνηγιόνταν, ώσπου απόκαμε το ποντικολόι, το γατολόι, το σκυλολόι.   Τότε κοίταξε ο καθείς να κρυφτεί, όπως μπορεί, για να σωθεί· τα ποντίκια απ’ τις γάτες κι οι γάτες από τα σκυλιά.   Έτσι, από κείνη την ημέρα γεννήθηκε η έχθρα, κι όπου πια συναντήσει σκύλος γάτα την παίρνει στο κυνηγητό, το ίδιο κι η γάτα με τον ποντικό…

(από το βιβλίο: Φανή Παπαλουκά, Iστορίες σαν παραμύθια, Eκδοτικός οίκος «Aστήρ» Aλ. και E. Παπαδημητρίου, 1974)

H συνελευση των ποντικών